Copy
Stapfoto Nieuwsbrief September 2014: Unieke workshop in kasteel
Stapfoto plaatje boven aan de nieuwsbrief

Unieke workshop bij
Kasteel de Cannenburgh

Like Unieke workshop in Kasteel de Cannenburgh! on Facebook share on Twitter

Ook al weer de fotografiekriebels na de vakantie?

De herfst begint vroeg dit jaar. Op Facebook heb ik alweer de eerste foto's van paddenstoelen en herfstkleuren voorbij zien komen. Dan begint bij velen het fotografievirus weer te kriebelen! 

In deze nieuwsbrief twee hoofdonderwerpen. Ten eerste de aankondiging van een echt unieke workshop portretfotografie in kasteel De Cannenburgh. Ten tweede de vraag of een foto een objectieve weergave van de werkelijkheid kan zijn. De meningen verschillen daarover. In deze nieuwsbrief leg ik uit waarom een foto volgens mij geen objectieve weergave van de werkelijkheid kan zijn.
 

Unieke fotografieworkshop in kasteel De Cannenburgh

De fotocursus voor beginners die op 20 september van start gaat, is het startsschot van weer een spetterend seizoen met leerzame en gezellige fotocursussen en -workshops. Voor het tiende jaar op rij kun je hiervoor bij Stapfoto terecht! Alle informatie is te vinden op Stapfoto fotografiecursussen.

Natuurlijk staan de vaste workshops weer op het programma. Zoals: 
Portretfotografie in de studio en op locatie,
Landschapsfotografie op het Hulshorsterzand (i.s.m. Natuurmonumenten)
Herfstfotografie langs een kwelbeek en
Avondfotografie en lightpainting in Hanzestad Deventer

Daarnaast staan ook gepland een aantal nieuwe workshops en workshops die we maar incidenteel op het programma zetten: 
Plonsfotografie m.b.v. reportageflitsers,
Flitsfotografie in de natuur
Werken aan compositie en
Long exposure: het gebruik van lange sluitertijden

Speciale aandacht verdient de unieke fotografieworkshop “Schilderen met licht” die ik in het prachtige kasteel De Cannenburgh in Vaassen geef op zaterdag 25 april 2015. Bedoeld voor de iets meer gevorderde fotograaf die de werking van sluitertijd en diafragma al onder de knie heeft. 


Hoe ziet deze workshop er uit? Na de ontvangst met koffie of thee en een inleiding in de kelder van het kasteel, gaan we in kleine groepjes (3 personen) aan de slag in drie aangrenzende ruimtes. We hebben er vijf schilderijen (waaronder één groepsportret) geselecteerd die we met behulp van natuurlijk licht na gaan maken met onze camera. Het zijn vijf schilderijen met ieder een andere lichtval. Denk aan het Rembrandtdriehoekje en claire obscure bijvoorbeeld.  De ramen in het kasteel bieden voldoende lichtinval om dit na te bootsen. Nostalgische kleding voor de modellen is aanwezig om helemaal in de sfeer van toen te komen. Ik verheug me hier enorm op, wat een leuke workshop wordt dit!
 

Is een foto objectief?

Legt een camera de werkelijkheid vast? Om maar gelijk stelling te nemen: nee, een foto is volgens mij geen objectieve weergave van de werkelijkheid. Met een foto geven we onze interpretatie van de wereld om ons heen weer. Wij kiezen bewust een bepaald standpunt, een lens, en voor veel of weinig scherptediepte. We kiezen het moment van vastleggen en het kader (wat komt wel en niet op de foto). En we hebben een referentiekader waarmee we naar onze omgeving kijken: een houthakker kijkt nu eenmaal anders naar een bos dan een bioloog.

In mijn fotografieworkshops vraag ik de cursisten vaak om de foto die ze willen maken vooraf te visualiseren. Hoe komt dat wat je voor je ziet er op de foto uit te zien? Daarbij gaat het niet alleen om bovenstaande zaken waarmee je als fotograaf kiest wat je wilt laten zien, maar ook om de beperkingen die de techniek met zich meebrengt.

Denk daarbij bijvoorbeeld aan het dynamisch bereik, de hoeveelheid helderheidswaarden tussen het lichtste punt en het donkerste punt van een scène. Op een zonnige dag met wat sluierbewolking zit er tussen dit lichtste en  donkerste punt ongeveer 14 stops verschil. Ons oog kan dit nog goed aan. Wij zien nog doortekening in de lucht en in de schaduw. De sensor in de spiegelreflexcamera kan helaas maar 8-9 stops aan (compactcamera 5-6) en maakt de lucht daarom helemaal wit en de schaduw pikzwart. Dat geeft de landschapsfoto die je wilt maken een heel andere uitstraling! Het is goed je dit van te voren te realiseren zodat je je maatregelen kunt nemen.

Je kunt de weergave van witte en zwarte tinten op de foto simuleren door je ogen dicht te knijpen en door je oogharen te kijken. Je merkt dan dat details in de schaduw verdwijnen en de lucht een groot wit vlak wordt. Onderstaande foto is bij zonsopgang gemaakt, wanneer het contrastverschil nog laag is. Kom je hier later op de dag terug, dan zijn of de donkere delen van de foto helemaal zwart, of, als je dat niet wilt en daarom gaat overbelichten, de lichte delen in de lucht en het water helemaal wit.

Wil je het contrastverschil precies weten, gebruik dan de spotmeter of als je die hebt de lichtmeter. Dan weet je zeker of je camera het verschil in contrast aan kan. Is het verschil te groot (dus meer dan 8 stops bijvoorbeeld), dan zul je je toevlucht moeten nemen tot HDR, een grijs verloopfilter, inflitsen, een reflectiescherm of een keuze moeten maken wat je goed belicht op de foto wilt hebben en wat minder belangrijk is.

Een ander verschil tussen hoe wij de wereld zien en hoe de camera die werkelijkheid weergeeft, is dat de meesten van ons de wereld driedimensionaal zien. Uitzonderingsgevallen daargelaten. Mensen zoals ik die met één oog heel slecht zien, zien de wereld om zich heen namelijk als een plat vlak, net zoals de camera dus. Daarmee ben ik als fotograaf in het voordeel omdat ik geen vertaalslag hoef te maken van drie- naar tweedimensionaal. Of op z'n Cruijffiaans: “Elk nadeel heb z'n voordeel”.  Zelf kun je dit natuurlijk prima nabootsen door één oog te sluiten.

Verder is er een verschil in beeldhoek. Wij zien het hele landschap voor ons, de camera afhankelijk van het objectief wat je kiest, maar een beperkt deel. En dan ook nog in een vaste verhouding van 3:4, 2:3 of 1:1. Niet voor niets zie je fotografen dit vaak simuleren door op deze manier door hun handen te kijken:

 


Als laatste verschil tussen hoe wij de wereld zien en hoe we dat op de foto vastleggen, wil ik nog het fotograferen van bewegende onderwerpen noemen. De fotograaf bepaalt of de beweging wel of niet weergegeven wordt. In onderstaand voorbeeld wilde ik op de poster echt de snelheid van het fietsen laten zien en koos ik dus voor een lange sluitertijd. Hierdoor lijkt het alsof de fietser met een enorme vaart aan komt rijden. Maar in werkelijkheid kan het best zo zijn dat hij maar 15 kilometer per uur fietst....

 

Copyright © 2014 Stapfoto, All rights reserved.

Email Marketing Powered by Mailchimp
Uitschrijven | Update uw gegevens | Twitter | Facebook | Stuur deze nieuwsbrief door