Copy
Διαβάστε το αυτό εδώ στον browser

πριν από δυο μήνες σας είχα ζητήσει να μου πείτε τι σας έλειψε στην καραντίνα

και μόλις τώρα πρόλαβα να κάτσω να διαβάσω τις 260 ιστορίες σας και να ξεδιαλέξω μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές. Ήταν Μάιος τότε, βγαίναμε δειλά δειλά ακόμα, και όλοι γράφατε πόσο σας λείπουν οι αγκαλιές. Έκτοτε μπορεί να έχετε αρχίσει δειλά δειλά να αγκαλιάζετε κανέναν, δεδομένου ότι όχι απλά δεν έχουμε δεύτερο κύμα ακόμη αλλά, από ό,τι αποδεικνύεται, εδώ δεν προλάβαμε καλά καλά να έχουμε καν πρώτο. Το τραύμα, πάντως, παραμένει ανοιχτό και μεγάλο. 

Μπορεί να το διαβάσει κανείς ξεκάθαρα στις γραμμές που μου γράψατε.   

Δεν φαίνεται καλά αλλά εκεί στη μέση, που ο κεραυνός κάνει ένα κενό;
Εκεί είναι που πετυχαίνει ένα αεροπλάνο

αύριο στην Καθημερινή

γράφω για τις μαφίες που επιβιώνουν σε διάφορους τομείς της κοινωνίας, ελάχιστα κάτω από την επιφάνεια. Θα ανέβει το Σαββατόβραδο εκεί, όπως πάντα. 

Το προηγούμενο Σάββατο είχα γράψει πάρα πολλές λέξεις για το δημογραφικό με αφορμή την έρευνα που προβλέπει ότι το 2100 στην Ελλάδα θα ζουν 5,5 εκατομμύρια άνθρωποι. 

το βιβλίο της εβδομάδας

Εδώ συνήθως σας βάζω ένα βιβλίο που διάβασα και σας προτείνω, ε, αυτή τη φορά θα σας βάλω ένα βιβλίο που διάβασα και δεν σας το προτείνω. Μάλιστα, σας ενθαρρύνω εμφατικά να το αποφύγετε. 

Είχα μεγάλες προσδοκίες για το "The Mandibles" της Λάιονελ Σράιβερ της οποίας ένα άλλο βιβλίο είχα ακουστά, αλλά της οποίας δεν είχα διαβάσει τίποτε. Διάβασα όμως αυτό το αφιέρωμα που της έκανε o New Yorker και μολονότι η ίδια προσωπικά (και οι απόψεις της) είναι αρκετά εκτός 
πραγματικότητας, τόπου και χρόνου (είναι από τους ανθρώπους που νομίζουν ότι υπάρχει μια "πολιτική ορθότητα" που φιμώνει και τρομοκρατεί προνομιούχους και προβεβλημένους δημιουργούς όπως η ίδια), η ιδέα ενός από τα βιβλία της μου άναψε λαμπάκι: στο "The Mandibles", λέει, φαντάζεται τις ΗΠΑ μετά από μια απόλυτη οικονομική κατάρρευση στο κοντινό μέλλον, με το δολάριο να χάνει την αξία του, την χώρα να χρεοκοπεί και να αποκόπτεται από τον κόσμο και τον πληθυσμό να βουλιάζει σε ακραία φτώχεια. 

Το βασικό πρόβλημα του βιβλίου, ακόμα και αν ξεπεράσει κανείς τις κραυγαλέες αφέλειες και απιθανότητες του ζοφερού μέλλοντος που περιγράφει (πράγμα δύσκολο), είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι "σοβαροί" συγγραφείς όταν δοκιμάζουν να μπουν στα χωράφια της επιστημονικής φαντασίας (ή speculative fiction, ή πείτε το όπως θέλετε). Όταν ο κόσμος στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία σου είναι ο πραγματικός κόσμος, ή ένας κόσμος που υπήρξε στ' αλήθεια στο παρελθόν, χάνεται η ανάγκη να περιγράφεις στον αναγνώστη τι είναι το "αυτοκίνητο", πώς λειτουργούν τα στεγαστικά δάνεια, ή τι σημαίνει "βάζω βενζίνη". Ο αναγνώστης τα ξέρει, οπότε είσαι ελεύθερη ή ελεύθερος να ασχοληθείς με τους χαρακτήρες, την πλοκή, να ξεδιπλώσεις το ταλέντο σου πηγαίνοντας την ιστορία παρακάτω, χωρίς να χρειάζονται εξαντλητικές περιγραφές και εξηγήσεις για το κάθε τι. 

Όταν όμως πρέπει να περιγράψεις έναν κόσμο αλλιώτικο, όπου οι άνθρωποι κουβαλάνε κάτι περίεργες διάφανες συσκευές που ξεδιπλώνουν και τα αυτοκίνητα οδηγάνε μόνα τους, έχεις πρόβλημα. Πρέπει κάπως να περιγράψεις τον κόσμο αυτό, και ταυτόχρονα να στήσεις και χαρακτήρες και πλοκή και απ' όλα. Αυτό είναι δύσκολο. Η συντριπτική πλειοψηφία των έμπειρων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας κάνουν πολύ καλά το πρώτο, αλλά δεν μπορούν να κάνουν εξίσου καλά και το δεύτερο, αλλά δεν πειράζει, επειδή ο σκοπός της επιστημονικής φαντασίας είναι πρωτίστως να εξάπτει την φαντασία και λιγότερο το να περιγράφει με ακρίβεια και ενάργεια την ανθρώπινη κατάσταση. 

Στο "The Mandibles" η συγγραφέας αποτυγχάνει παταγωδώς και στα δύο, και μάλιστα σε βαθμό εντυπωσιακό. Διάβαζα και δεν το πίστευα. Ακόμα και τώρα που μιλάμε εξακολουθώ να νομίζω ότι κάτι έχω κάνει εγώ λάθος, ότι μου κατέβασε το Kindle λάθος αρχείο, ότι κατά λάθος διάβασα fan fiction ή κάτι που βγήκε εργαστήριο δημιουργικής γραφής. Για αρχάριους. 

Στο "The Mandibles" όλη ιστορία προχωράει μέσα από αδιανόητους διαλόγους στους οποίους άνθρωποι λένε σε άλλους ανθρώπους πράγματα τα οποία γνωρίζουν ήδη με απίστευτο στόμφο και τεχνικές λεπτομέρειες, και μάλιστα όλοι, από 13χρονα αγόρια μέχρι 90χρονους παππούδες, με ακριβώς την ίδια γλώσσα και το ίδιο ύφος. "Στην πραγματικότητα, η πειρατεία είχε ήδη γονατίσει την αγορά. Πολύ πριν από το 2024 κανένας δεν αγόραζε πια βιβλία, σε οποιαδήποτε μορφή. Το τέλος του διαδικτυακού εμπορίου δεν ήταν παρά το τελικό χτύπημα". Αυτό είναι κάτι που λέει ηλικιωμένος στο γιο του που τον επισκέπτεται στον οίκο ευγηρίας για να πούνε τα νέα τους. Η συγγραφέας τον βάζει να λέει λόγια που ποτέ δεν θα έλεγε ένας αληθινός χαρακτήρας, επειδή πρέπει κάπως να περιγράψει τον κόσμο του 2029 στον αναγνώστη, και δεν ξέρει πώς αλλιώς. 

Πέραν τούτου, υπάρχουν πολλές άλλες ενστάσεις που μπορεί να διατυπώσει για το περιεχόμενο των ζοφερών προβλέψεων, πολλές από τις οποίες έχουν ενδιαφέρον, αλλά άλλες είναι τόσο αφελείς (ειδικά σε θέματα που έχουν να κάνουν με την τεχνολογία) που αδυνατίζουν την ουσία της όλης απόπειρας. Την καθιστούν ανώφελη. 

Το πιο περίεργο, όμως, κι αυτό που με κάνει να εξακολουθώ να αμφιβάλλω για το αν διάβασα το σωστό αρχείο, ή αν έκανα κάτι άλλο λάθος, είναι άλλο. Οι κριτικές. Να μία. Να μια άλλη. Να μια τρίτη. Από έγκυρα μέσα. 

Τι δεν έχω καταλάβει; 

και τώρα, τα λινξ

Αυτή την εποχή στον ουρανό είναι ορατός, λέει, ένας λαμπερός κομήτης με μακριά ουρά, ο οποίος βρίσκεται περίπου 400 φορές μακρύτερα από ό,τι το φεγγάρι, μια απόσταση που για τα αστρονομικά δεδομένα είναι πολύ μικρή. Εγώ έχω αποτύχει να τον δω και τις τρεις φορές που δοκίμασα, αλλά το ίντερνετ έχει γεμίσει φωτογραφίες και τέλος πάντων το ότι φαίνεται εκεί πάνω είναι κοινός τόπος, και αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν έχουμε δώσει αρκετή σημασία σε αυτό το γεγονός, αντίθετα με ό,τι συνέβαινε παλιά. Τις παλιές εποχές η εμφάνιση τέτοιων κομητών υποτίθεται ότι ήταν προάγγελος μεγάλων κακών. Δύο πιθανότητες: Είτε έχουμε εξελιχθεί ως είδος έκτοτε και δεν τα πιστεύουμε αυτά πια, είτε τα πράγματα έχουν πάει τόσο χάλια ήδη, χωρίς κομήτη, που τι να μας πει τώρα αυτός; Πόσο μεγαλύτερα κακά μπορεί να προαναγγέλει, δηλαδή. 

Αφιερώστε 10 λεπτά για να δείτε αυτή την ομιλία της Αλεξάντρια Οκαζιό Κορτές στην αμερικανική Βουλή των Αντιπροσώπων. Πήρε ένα συμβάν κατά το οποίο ένας συνάδελφός της -μια μοσχαροκεφαλή εκλεγμένη στη Φλόριντα ονόματι Τεντ Γιόχο-, την έβρισε χυδαία, και το μετέτρεψε σε ψύχραιμο, μεστό και γόνιμο πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο. Όλοι μας ξέρουμε και βλέπουμε δεκάδες (εκατοντάδες!) βουλευτές με πείρα δεκαετιών στα έδρανα που δε μπορούν να αρθρώσουν δυο συνεχόμενες λέξεις που να βγάζουν νόημα. Η νεαρή κυρία εδώ, δυο χρόνια βουλευτής, με προϋπηρεσία σέρβις σε εστιατόρια και μπαρ, όχι απλά τεμαχίζει σε βαθμό εξαΰλωσης τη μοσχαροκεφαλή, αλλά ταυτόχρονα εμπνέει, περνάει μήνυμα, ενώνει. Σπουδαίο ταλέντο, τεράστιο αισθητήριο, έμφυτο ένστικτο, απεριόριστες προοπτικές. Την ομιλία της την έχουν ήδη δει εκατομμύρια φορές
Η AOC θα γίνει 35 χρονώ τον Οκτώβριο του 2024, κι αυτό σημαίνει ότι θα έχει το δικαίωμα να κατέβει για Πρόεδρος στις εκλογές εκείνης της χρονιάς, εάν και εφόσον υπάρχουν ΗΠΑ το 2024, κι αν έχουν ακόμα για πολίτευμά τους τη δημοκρατία. Απλά λέω. 

Αν σας περισσεύουν κι άλλα λεπτά, αφιερώστε άλλα 20 γι' αυτό το αφιέρωμα του Τζον Όλιβερ στις θεωρίες συνομωσίας. Δεν νομίζω ότι η μέθοδος που προτείνει στο τέλος λειτουργεί, αλλά τέλος πάντων, ό,τι δοκιμάζει κανείς καλό είναι. Χειρότερα δεν μπορούν να γίνουν. 

Κι αν έχετε άλλα 13 λεπτά, δείτε το μικρό αφιέρωμα στους αδερφούς Αντετοκούνμπο, στο οποίο μιλούν για τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν μεγαλώνοντας ως παιδιά παράνομων μεταναστών στη "λευκή" Ελλάδα. 

Σε λίγες ημέρες ξαναξεκινά το ΝΒΑ, παρεμπιπτόντως, με εντελώς διαφορετικό και αυτοσχέδιο μοντέλο. Οι 22 ομάδες που θα ολοκληρώσουν την κουτσουρεμένη σεζόν έχουν κλειστεί σε ένα resort στο Ορλάντο (στη Φλόριντα, που περνά μια από τις εντονότερες εξάρσεις κρουσμάτων Covid στον κόσμο, το μέρος που εκλέγει Γιόχους) από το οποίο δεν επιτρέπεται να βγει κανείς για όσους μήνες κρατήσουν οι αγώνες. Ένας δημοσιογράφος που έχει πάει να κλειστεί μέσα στη "φούσκα" (έτσι το αποκαλούν) μεταδίδει.  

Αυτή ήταν η εβδομάδα ενός νέου ναδίρ στην παραφροσύνη (αυτό το βιντεάκι είναι το ακριβώς αντίθετο της ομιλίας της AOC, από κάθε άποψη απολύτως) καθώς και της πιο παλαβής, πιο "2020" είδησης της χρονιάς ως τώρα, από την Ουκρανία.

Μια φανταστική ιδέα: Εικόνες από τυχαία παράθυρα του κόσμου. Μπορείτε να περάσετε πολλή ώρα εδώ. 

Θυμάστε τα Φόκλαντ; Είναι κάτι νησάκια στο νότιο Ατλαντικό που ανήκουν στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1982 η Αργεντινή τα διεκδίκησε ως έδαφός της (βασικά, ακόμα τα διεκδικεί) πράγμα που οδήγησε σε έναν σύντομο πόλεμο ανάμεσα στις δύο χώρες. Κανονικό πόλεμο, με (λίγες) συγκρούσεις και (λίγους) νεκρούς. Δεν θυμάμαι τον ίδιο τον πόλεμο, αλλά θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά ένα υπόβαθρο έντασης και προϊστορίας στο Αγγλία-Αργεντινή, τον αξέχαστο ημιτελικό του πρώτου Μουντιάλ που θυμάμαι, του 1986. Ο αγώνας με το "γκολ του Θεού", θυμάστε ίσως. Τέλος πάντων, πάντα είχα τα Φόκλαντ στο μυαλό μου σαν κάτι εντελώς μακρινό, μικρό και αφιλόξενο. Ο New Yorker έκανε ένα εκτενέστατο αφιέρωμα στην ιστορία των νησιών και στο πώς περνούν την καραντίνα (έχουν 13 κρούσματα όλα-όλα, σε 2840 κατοίκους) και επιβεβαίωσε πλήρως την εικόνα που είχα, με μόνο μία (μεγάλη) έκπληξη: τα λεφτά. 

Πολύ ενδιαφέρον: Η εμπειρία ενός ζευγαριού ανδρών που υιοθέτησαν ένα μωράκι στη Γερμανία. Πού διαπίστωσαν ότι η εμπειρία τους ως γονείς ενός βρέφους διαφέρει περισσότερο από την εμπειρία ετεροφυλόφιλων γονέων; Όχι σε σχόλια σχετικά με το ότι είναι ομοφυλόφιλοι γονείς -αλλά σχετικά με το ότι είναι άντρες. Αυτό φαίνεται περίεργο στον κόσμο, το ότι είναι μπαμπάδες που κυκλοφορούν μόνοι με το μωρό τους, χωρίς καμιά μαμά τριγύρω. Τους φέρονται λες και είναι τίποτα ήρωες. 

Κάποιος κάθισε να μελετήσει την φαινομενικά αδικαιολόγητη καθολική στήριξη που προσφέρουν οι Αμερικανοί φανατικοί χριστιανοί στο Ντόναλντ Τραμπ. Ο Τραμπ είναι μοιχός, απατεώνας, ψεύτης, θεωρητικά το απολύτως αντίθετο από τις αξίες που υποτίθεται ότι πρεσβεύει ο χριστιανισμός. Τότε γιατί τον στηρίζουν τόσο απόλυτα και φανατικά οι χριστιανοί του αμερικανικού νότου; Η απάντηση, που τεκμηριώνεται από τις έρευνες, είναι τολμηρή, απλή και πειστική: ο ρατσισμός. (€)

Πώς το αμερικανικό κεντρικό κράτος τα έκανε θάλασσα στην αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού. Ένα χρονικό ανικανότητας, λαθών και κόμπλεξ.  

Αξίζει να διαβάσετε κι αυτή τη συγκλονιστική, πολύ όμορφα γραμμένη ιστορία, από έναν γιατρό για μια ασθενή του που είναι διασωληνωμένη και πεθαίνει από Covid. 

Πώς βλέπουμε ξαφνικές εκρήξεις κρουσμάτων Covid σε συγκεκριμένες περιοχές και πόλεις; Επειδή σε κάποιες περιπτώσεις μεμονωμένα άτομα-φορείς (ενίοτε και ασυμπτωματικοί) μεταδίδουν τον ιό ταυτόχρονα σε δεκάδες ή σε εκατοντάδες άλλους. Αυτά τα γεγονότα, λέει, συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά σε κλειστούς χώρους όπου συγκεντρώνονται πολλοί άνθρωποι (μπαρ, εστιατόρια, γηροκομεία, φυλακές, εργοστάσια), συνήθως με κεντρικό κλιματισμό. Και δεν φταίνε μόνο οι συνθήκες -εξαρτάται και από τους φορείς. Κάποιοι μεταδίδουν τον ιό εύκολα και σε όποιον συναντήσουν, άλλοι καθόλου και σε κανέναν. 

Μια άλλη ενδιαφέρουσα και εν πολλοίς ακατανόητη συνέπεια της πανδημίας: έχουν μειωθεί ραγδαία οι πρόωρες γεννήσεις

Στην συζήτηση που ακολούθησε τις αποκαλύψεις της "Κ" για την απόπειρα συγκάλυψης στο Μάτι, ακούστηκε η άποψη ότι η εφημερίδα δεν έπρεπε να δημοσιεύσει τις χυδαίες εκφράσεις που ακούγονταν στο τηλεφώνημα. Αυτή η άποψη είναι λανθασμένη, λέει εδώ. (€)

Αυτή την εβδομάδα δύο γερμανικά μέσα γράψαν διθυράμβους για πτυχές της ελληνικής πραγματικότητας. Η Handelsblatt για την ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών από το κράτος (χρησιμοποιώντας τα δεδομένα από τη δική μας έρευνα) και o Spiegel για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας

Αυτή η όψιμη ελληνολατρεία πάντως πολλές φορές φτάνει σε ακραία επίπεδα: το Conde Nast Traveler έβαλε στη λίστα με τις "20 ομορφότερες πόλεις της Ευρώπης" την Αθήνα. Την Αθήνα!

Τέλος, αυτός ο καλλιτέχνης. Ζωγραφίζει το αγαπημένο του πράγμα στον κόσμο. 

https://twitter.com/tgeorgakopoulos
https://www.facebook.com/thodorisgeorgakopoulos/
https://www.instagram.com/tgeorgakopoulos/
https://www.linkedin.com/in/georgakopoulos/
Website
Email
Copyright © 2020 georgakopoulos.org, All rights reserved.


Θέλετε να αλλάξετε το πώς λαμβάνετε αυτά τα γράμματα;
Μπορείτε να αλλάξετε τις επιλογές σας ή να σβηστείτε από τη λίστα.